دوشنبه, 9 اسفند 1395 - Monday 27th February 2017

آیین معنوی روز عاشورا در روستای دیزج شاهرود برگزار شد

نسخه مناسب چاپارسال به دوستان
آیین معنوی روز عاشورا در روستای دیزج شاهرود برگزار شد
مردم دسته دسته توی پس کوچه ها راه می روند. بچه ها شال سبز به گردن می اندازند. زنان چشم های کودکان شان را سورمه می کشند. دستمال و سربند به او گره می زنند، آینه به لباس شان آویزان می کنند. رسم است می گویند فرزندشان را نذر اباعبدا... کرده اند.

به گزارش خبرنگار نسل شاهوار  روستای دیزج درپنج کیلومتری جنوب شاهرود قرار دارد. مراسم از اولین ساعات روز عاشورا آغاز می شود. هیأت های عزاداری و تکیه های محلی مراسم روزه خوانی و عزاداری را آغاز می کنند.

 از توی کوچه، پس کوچه های روستا که عبور می کنی صدای نوحه، و بوی غذای نذری و دود و اسپند را حس می کنی. تقریبا پنجاه خانه از خانه های روستا غذای نذری دارند و به اصطلاح "خرج" می دهند. معمولا این خانه ها میزبان گروهی عزادار است که در هنگام نخل گردانی مسئولیتی را ایفا می کنند . مثلا یا سینه زنند و یا ذوالجناح داشته و یا گروهی خاص از دسته های مراسم هستند. ولی چند مرکز بزرگ خرج هستند که به وفور ازعزاداران پذیرایی می کنند مثل هیات ابوالفضلی از خانمها و تکیه بالا از آقایان و تکیه پایین و امامزاده هم از خانم ها و هم آقایان پذیرایی می کنند.

 مردم دسته دسته توی پس کوچه ها راه می روند. بچه ها شال سبز به گردن می اندازند. زنان چشم های کودکان شان را سورمه می کشند. دستمال و سربند به او گره می زنند، آینه به لباس شان آویزان می کنند. رسم است می گویند فرزندشان را نذر اباعبدا... کرده اند.

 جایی دیگر ذوالجناح را آماده می کنند. ذوالجناح، اسب امام حسین (ع). با شمشیر و شال های سبز و سیاه اسب ها را مهیا می کنند. به سر شمشیرها سیب می زنند. می گویند نماد بهشت است. مردم شکلات پخش می کنند. نذری می دهند. کنار ذوالجناح حلقه می زنند و « ای ذوالجناح باوفا، کو حسین من؟ » می خوانند.

صدای نوحه، بوی اسپند و دود همه جا را فرا می گیرد. جا به جا در منازل خرج می دهند و بانیان مردم را به منزل دعوت می کنند. نزدیک اذان میدان اصلی روستا مفروش می شود. زن و مرد، بزرگ و کوچک به نماز می ایستند. صدای اذان پخش میشود. نماز ظهر عاشورا برگزار می شود. بعد از آن نماز عصر اقامه می شود. مردم گله به گله جا به جا اطراف میدان می ایستند. بعد از اتمام نماز مراسم کم کم آغاز می شود. دسته های سینه زنی، زنجیر زنی، طوق ها و علم ها و عماری ها جدا جدا از چهار طرف میدان وارد می شوند.

 در  این میان گروهی از معتمدین ومردم عزادار ریش سفیدان و بزرگان روستا را همراهی می کنند تا به پای نخل بروند.در این میان روحانی روستا و یکی از خانواده مرحوم حاجی خان لطفی بزرگ ( فرزندان مرحوم حاج محمدعلی لطفی) و نمایندگانی از دو حسینیه و هیات ابوالفضلی و امامزاده و نمایندگانی از خانواده های بزرگ محل و ....اجازه بلند کردن نخل را می دهند.

چندین اسب آراسته با پارچه‌های سبز و مشکی به دور مردم چرخانده می‌شوند و دهها علم و عماری و طوق و ...صحنه هایی غمبار و ماتم و حزن و اندوه و گریه و شیون را برای عزاداران رقم می زنند. در همین حین، خیمه‌ها به آتش کشیده می‌شود.
در دیزج نخل و علم‌هایی که با پارچه‌های رنگارنگ تزیین شده و بر نوک هر یک سیب سرخی نصب شده بیشتر از همه جلب توجه می‌کند. 
 نخل‏گردانی و چرخاندن نخل این روستا از شور و هیجانی آمیخته با حزن و اندوه برگزارکنندگان و میهمانان انجام می‌شود و بچه‌ها اشک‌ ریزان کبوتر‌های خود را که بال‌هایشان را سرخ رنگ کرده‌اند، رها می‏ کنند و در آسمان به پرواز درمی‌آیند. مردان با فریاد یا حسین نخل را بلند میکنند. صدای طبل و شیپور و دُهُل از همه جا شنیده می شود. صدها کبوتر هم زمان به آسمان فرستاده می شوند. طوق ها و علم ها و هیات های عزاداری جا به جا گرد نخل دور می زنند. مردم زار می زنند. اشک می ریزند و نگاه می کنند. نخل را دور میدان می ­گردانند از جلوی مسجد و حسینه عبور می دهند و بعد از نیم ساعت بعد از حسینیه بالا به زمین می گذارند. هیأت ها همچنان نوحه می خوانند، سینه می زنند. جوانانِ زیر نخل در وسط محوطه دایره می زنند. سینه زنی همچنان ادامه دارد ....

کمی بعد دور محوطه مفروش می شود، مردم به تماشا می نشینند. تعزیه خوان ها با کلاه خودها و اسب ها وارد می شوند. تعزیه آغاز می شود و مردم حکایت صحرای کربلا را با نمایش آنان به تماشا می نشینند.

طول حمل نخل از ضلع غربی تا ضلع شرقی میدان است که حدودأ 200 متر بیشتر نیست ولی همین فاصله کوتاه حدودا 45 دقیقه به طول می انجامد. علاوه بر علمها که پیشتر گفته شد در اطراف نخل می چرخند ذوالجناح ها هم که تعدادشان بیشتر از ده تاست با انبوه عزاداران و سیاهپوشان که هر کدامشان دارای تجهیزات صوتی می باشند طی نوبتی از قبل تعیین شده به اطراف نخل امده و می چرخند.

   قبل از شروع مراسم گروه شیپورچی ها و طبال ها و سنج نواخت ها چند دقیقه آهنگ شروع مراسم را نواخته و تا پایان مراسم به اجرای آهنگین کمک می کنند.

  گروه های ذوالجناح ها در هنگامی که عزاداران مشغول نماز ظهر هستند در دهانه های ورودی به میدان عزاداری مهیا می ایستند. بعد نماز با اشاره ریش سفیدان و خانواده مرحوم لطفی و متولیان موسسات مذهبی نخل را سیاهپوشان متولی با فریاد علی علی یا علی بلند می کنند.

  با حرکت نخل گروه های ذوالجناح و دسته های سینه زنی و ....اجازه دارند که وارد محوطه میدان شده و به نوبت اطراف نخل دور بزنند.

   دسته های سینه زنی که از قبل سازماندهی شده اند به نوبت در اطراف نخل چرخیده و بر سر و سینه زنان چشم بر جنازه خیالی ابا عبدالله دوخته و مراد خود را می خوانند. تعدادی از گروها بر سر و روی خود کاه می پاشند و تعدادی هم خاک.

تعدادی از بچه ها کیسه کاه داشته و در طی مسیر اشعار و نوحه های خاصی را می خوانند و چند متر را که حرکت می کنند چند ثانیه ای را هم می نشینند و بر سر و روی آنها کاه پاشیده می شود. این حرکت سمبلیک و جانکاه اعماق وجود هر شقی القلبی را لرزانده و می شکند تا چه برسد به قلوب مومنینی که قلبشان با دیدن یک پارچه مشکی شکسته و حال به یاد زنان و کودکان صحرای کربلا که هیچ پناهگاهی نداشته پدران خود را در جلوی چشم کشته دیده و اکنون بایستی تازیانه های دشمن جور و ستم را متحمل شوند. آه که چه زیبا و ملموس این صحنه ها انسان را به صحرای کربلا می برد.

دیدگاه‌ها

ارسال نظر جدید

محتوای این فیلد خصوصی است و به صورت عمومی نشان داده نخواهد شد.
کد امنیتی
This question is for testing whether you are a human visitor and to prevent automated spam submissions.
Image CAPTCHA
Enter the characters shown in the image.